O blog de programación en Praza Pública
Sobre o blog
Blogs
De vergüenza me parece la gestión y consulta de información relativa a los dominios “.es” por parte de la entidad gestora dominios.es
Por qué de vergüenza?
Este un claro ejemplo de la desidia e incompetencia de las entidades públicas hacia el alcance de nuevas metas tecnológicas.
Ustedes son la primera barrera hacia el avance de la sociedad de la información.
Atentamente,
Un usuario cabreado.
Unha das situacións habituais cando preparamos un ordenador con Windows 7 para o seu primeiro uso é o problema de ter o directorio de Usuarios dentro da mesma partición na que se atopa o sistema xa que en caso de que este se nos joda, o máis probable é ter que facer mil maniobras para recuperar o contido que se atopaba nos directorios persoais de cada usuario antes de formatear.
Isto soe ser un cristo e unha perda de tempo bastante importante.
A solución típica é crear dúas particións, unha para o sistema operativo e programas (C:\) e outra para os datos dos usuarios (D:\).
Aplicando esta solución, agora temos dúas opcións:
Esta segunda solución soe ser tamén a máis usada, pero hai que andar cambiando esas localizacións e non podemos cambialo todo xunto, así como cada vez que haxa un novo usuario temos que volvelo a facer. En resume, outro cristo.
Entón, cal é a solución ideal? Pois é a solución PRO.
A sinopse da solución PRO é facerlle creer ó sistema operativo que o directorio de usuarios está donde sempre, pero que realmente está noutro lado, e para aplicar esta solución precisamos un DVD de instalación de Windows 7.
Esta solución ten os seus riscos, así que é extremadamente importante que fagas copia de seguridade antes de realizar ningún destes pasos. Aínda que eu nunca tiven ningún problema, ti pode ser que sí os teñas :)
Estes serían os pasos:
Ben, agora chegamos a parte interesante, que é a da consola de comandos (por eso é a solución PRO).
Recordo que nos comandos que vou utilizar vou ter en conta que a miña instalación de Windows está en C:\ e que os datos de usuario quero que se garden en D:\.
IMPORTANTE!! Unha consideración a ter en conta coas letras de unidades é que neste modo de reparación, as letras orixinais avanzan unha posición, pasando C:\ a ser D:\ e D:\ a ser E:\
Explicado isto, os comandos que usamos para a migración son:
> dir D:\ > D: > robocopy /mir /xj Users E:\Users
Con estes comandos, primeiro entramos na unidade D:\ (que realmente é C:\) e despois copiamos todo o contido de Users en E:\Users\ (que realmente é D:\Users\) mantendo os permisos e creando o destino se non existe.
Fíxate que é Users e non Usuarios, xa que aínda que no Windows pareza que a carpeta é Usuarios, o nome interno real é Users.
> rmdir /s /q Users
Se todo foi correcto (debería), con este comando eliminamos o directorio Users da partición de Windows.
A opción alternativa a eliminar o contido de Users (por que eres un medica), é renomealo e despois eliminalo dende Windows cando verifiques todo está correcto. Isto faríalo co comando:
> rename Users Users.estoquedaaquiporquenonmefiomoitodequevaiafuncionartodoaprimeira
Agora xa non existiría o directorio Users, pero todo o que tiñas nel pasaría a estar en Users.estoquedaaquiporquenonmefiomoitodequevaiafuncionartodoaprimeira e que o podes eliminar cando queiras.
Continuamos…
> mklink /j Users D:\Users
E co último comando creamos unha ligazón de Users para D:\Users para que así Windows salte dunha unidade para outra sen darse conta.
Fíxate que neste último comando uso D:\Users e isto é correcto, xa que o destino debe ser o que se corresponda cando Windows arranque normalmente, que neste caso sería na unidade D:\
Agora escribimos o comando exit e clicamos no botón de reiniciar.
> exit
Unha vez arrancado o Windows de novo xa deberíamos ter todo ben colocadiño.
A gran ventaxa deste paso é que cada vez que exista un novo usuario, este vai ir parar directamente a unidade D:\ e sempre estará todo a salvo de formateos inesperados.
Teño que volver a recordarche que estas cousas as tes que facer baixo a supervisión dun adulto? ;)
A guía que usei para crear este post foi http://maxmakedesign.co.uk/how-to/136/move-all-user-folders-to-another-hard-drive-windows-7.
Ultimamente estiven metido nun miniproxecto relacionado cos xogos online. Todo comezou cando por casualidade atopei unha biblioteca en javascript que basicamente o que fai é traducir o que sería unha gameboy a código javascript. Iso permite poderlle botar unha partida ao tetris ou supermario dende o navegador web mentres o resto de compañeiros de traballo, vendo o serio e atento que estás cara á pantalla pensan que estás nun proxecto superimportante e non te molestan.
O que máis me gustou deste emulador de gameboy é que emprega as últimas tecnoloxías de html5: para gardar as partidas usa o localstorage, para mostrar a pantalla de xogo usa canvas, para xerar os sons dos xogos, a api de audio, etc. Por isto, actualmente só funciona ben en chrome e firefox.
Instalando o emulador
O emulador orixinal, chamado GameBoy Online pódese atopar en github, e unha vez descargado veríase algo así, unha ventá tipo windows cun menú superior con moitas opcións. En xeral, case todos os emuladores que hai tenden a ser bastante complexos na súa interface, con opcións avanzadas que só os programadores coñecen e unha morea de datos e medicións de frames por segundo, memoria, etc. Parece como se a súa función non fose realmente xogar, senón que o reto estivese en emular a consola. Se a gameboy orixinal era un trebello tan sinxelo e fácil de usar, por que o seu emulador non pode ser asi? Velaquí a razón pola que decidín desenvolver unha nova interface.
Construíndo a interface
A implementación que fixen foi esta, un único menú onde poder cargar os xogos, sen nada máis que poida distraer ao usuario da súa principal actividade que é xogar. Incluso a información sobre as teclas e as dúas opcións que mantiven (quitar o son e colorear os xogos da gameboy clásica) están ocultas e só aparecen cando te pos enriba co cursor.
Para seleccionar os xogos, decidín usar o fantástico plugin de jquery select2 que permite crear un menú con buscador incluído, moi útil para atopar calquera xogo que queiramos entre os máis de 2000 dispoñibles.
Outras funcións que lle incluín á interface foron a posibilidade de ampliar a pantalla de xogo. A gameboy tiña unha pantalla moi pequena polo que se a podemos aumentar un pouco sempre se agradece. Se colocas o cursor enriba da ventá do xogo, esta faise máis grande, e se o quitas volve ao tamaño orixinal. E facendo clic o xogo detense ou reanúdase. Polo tanto temos todas esas funcións secundarias no propio cursor, sen necesidade de meter ruído na interface en forma de botóns.
Engadindo os xogos
Unha vez que xa temos o emulador e unha interface implementada queda o máis importante: os xogos. Conseguir xogos clásicos en formato dixital en internet é relativamente fácil. Eses arquivos chámanse “roms” e en internet podes atopar practicamente roms de calquera consola cunha sinxela busca. O problema xorde cando atopas unha carpeta con case 8000 arquivos con nomes como:
Nove versións distintas do xogo Aladdin? Cal escoller? Que significan todos eses códigos? Buscando en google atopei esta páxina onde se explica o seu significado. Parece ser que todos os arquivos que teñan [b] ou [b1], [b2], etc estan corruptos. [C] significa que o xogo é para a Gameboy Color, [S] para a Super Gameboy, (U) que é a versión para os Estados Unidos e (E) a versión europea, etc. Tendo en conta isto, a mellor escolla sería “Aladdin (E) (M6) [C][!].gbc”, xa que é a versión europea, con seis idiomas e en cor. Como facer todo isto con 8000 xogos sería unha tolería, o que fixen foi un sinxelo código en PHP que analiza os nomes de todos os arquivos e que lle dá unha puntuación dependendo dos códigos que teña. Dese xeito a versión europea ten máis valor, se é multidioma ou se está en español tamén suma, se está corrupto réstalle puntos, etc. En definitiva, escolle automaticamente a mellor opción por cada xogo.
E isto é todo, unha páxina pensada exclusivamente para escoller un xogo e xogar, sen complicarse a vida. Unha boa opción para os máis nostálxicos ou para os que queiran ter entretidos aos rapaces. E se te perdes entre tanto xogo e non sabes cal escoller, sempre podes fiarte dalgún dos rankings que hai pola web.
Nada máis. A gozar!!!: http://oscarotero.com/gameboy/
En moitos casos é necesaria a posibilidade de dispoñer de varias versións de PHP para distintos proxectos con necesidades concretas, ou simplemente para poder implementar versións recentes simplemente para probar como se comportan algúns proxectos sen ter que actualizar todos os demais que se atopan no servidor.
O principal problema é que isto non se pode facer de maneira “automática” coa instalación de todo a través de paquetes RPM, senón que a segunda instalación aina que facer de xeito manual compilando o código fonte da versión de PHP que desexamos.
O sistema actual do que partimos é o seguinte (como podes ver, actualizado ás últimas versións):
Este manual basease, entre outros, na información recopilada de:
O primeiro que facemos é acceder por SSH ao servidor e unha vez dentro:
# Accedemos ao directorio de sources do sistema $ cd /usr/local/src # Descargamos a versión de PHP que queremos engadir, neste caso, a última estable de PHP 5.4 (http://php.net/downloads.php#v5) $ wget http://es.php.net/get/php-5.4.5.tar.gz/from/this/mirror # Descomprimimos, eliminamos o paquete e entramos dentro do fonte $ tar -zxf php-5.4.5.tar.gz $ rm -f php-5.4.5.tar.gz $ cd php-5.4.5
Chegados a este punto, o máis seguro é que haxa que instalar os paquetes devel correspondentes para poder compilar o PHP. Os que eu tiven que instalar foron:
$ yum install openssl-devel.x86_64 curl-devel.x86_64 libpng-devel.x86_64 freetype-devel.x86_64 gmp-devel.x86_64 libc-client-devel.x86_64 libicu-devel.x86_64 libstdc++-devel.x86_64 mysql-devel.x86_64 gnome-spell.x86_64 pspell-devel.x86_64 net-snmp-devel.x86_64 libxslt-devel.x86_64
A parte destes paquetes, libmcrypt-devel tíveno que instalar manualmente por un problema de dependencias:
$ wget "http://mirror.centos.org/centos/5/extras/x86_64/RPMS/libmcrypt-devel-2.5.8-4.el5.centos.x86_64.rpm" $ rpm -i libmcrypt-devel-2.5.8-4.el5.centos.x86_64.rpm
Agora xa podemos comezar coa configuración (se precisades calquera compoñente adicional, só tedes que engadilo a liña e instalar o seu correspondente devel):
$ ./configure '--with-libdir=lib64' '--cache-file=config.cache' '--prefix=/usr/local/php-5.4-cgi' '--with-config-file-path=/usr/local/php-5.4-cgi/etc' '--disable-debug' '--with-pic' '--disable-rpath' '--with-bz2' '--with-curl' '--with-freetype-dir=/usr/local/php-5.4-cgi' '--with-png-dir=/usr/local/php-5.4-cgi' '--enable-gd-native-ttf' '--without-gdbm' '--with-gettext' '--with-gmp' '--with-iconv' '--with-jpeg-dir=/usr/local/php-5.4-cgi' '--with-openssl' '--with-pspell' '--with-pcre-regex' '--with-zlib' '--enable-exif' '--enable-ftp' '--enable-sockets' '--enable-sysvsem' '--enable-sysvshm' '--enable-sysvmsg' '--enable-wddx' '--with-kerberos' '--enable-shmop' '--enable-calendar' '--without-sqlite3' '--with-libxml-dir=/usr/local/php-5.4-cgi' '--enable-pcntl' '--with-imap' '--with-imap-ssl' '--enable-mbstring' '--enable-mbregex' '--with-gd' '--enable-bcmath' '--with-xmlrpc' '--with-mysql=/usr' '--with-mysqli' '--with-snmp' '--enable-soap' '--with-xsl' '--enable-xmlreader' '--enable-xmlwriter' '--enable-pdo' '--with-pdo-mysql' '--with-pear=/usr/local/php-5.4-cgi/pear' '--with-mcrypt' '--enable-intl' '--without-pdo-sqlite'
Se todo foi ben, compilamos e instalamos, e pasamos o arquivo de configuración para o seu directorio:
$ make && make all && make install $ cp /usr/local/src/php-5.4.5/php.ini-production /usr/local/php-5.4-cgi/etc/php.ini
Unha vez feito isto xa deberíamos ter instalado correctamente esta versión de PHP. Agora o que temos que facer é configurar cada dominio que queremos que use esta versión.
Poñendo como exemplo o dominio moderneces.com a configuración seguiría estes pasos:
$ cd /var/www/vhosts/moderneces.com/cgi-bin $ mkdir .cgi_wrapper $ vi .cgi_wrapper/.phpwrapper
Dentro deste arquivo debemos meter as seguintes liñas:
#!/bin/sh export PHPRC=/var/www/vhosts/moderneces.com/etc/ export PHP_FCGI_CHILDREN=4 export PHP_FCGI_MAX_REQUESTS=1000 exec /usr/local/php-5.4-cgi/bin/php-cgi
Gardamos, pechamos e seguimos:
$ chmod 101 .cgi_wrapper $ chmod 500 .cgi_wrapper/.phpwrapper $ chown moderneces:psacln .cgi_wrapper -R $ chattr -R +i .cgi_wrapper/
Agora procedemos co arquivo de configuración para o apache:
$ cd .. $ vi conf/vhost.conf
Neste arquivo incluimos:
<Directory /var/www/vhosts/moderneces.com/httpdocs>
RemoveHandler fcgid-script
<IfModule mod_fcgid.c>
AddHandler fcgid-script .php
<Files ~ (\.php)>
SetHandler fcgid-script
FCGIWrapper /var/www/vhosts/moderneces.com/cgi-bin/.cgi_wrapper/.phpwrapper .php
Options +ExecCGI
allow from all
</Files>
</IfModule>
</Directory>
Gardamos, pechamos e agora reconfiguramos o Plesk para a nova configuración deste dominio e reiniciamos o Apache:
$ /usr/local/psa/admin/bin/httpdmng --reconfigure-domain moderneces.com $ /etc/init.d/httpd restart
Con todo teóricamente funcionando, probamos se este dominio xa dispón de PHP 5.4.5:
$ cd httpdocs $ echo '<?php phpinfo(); ?>' > phpinfo.php
Abrimos un navegador e verificamos que todo está correcto no enderezo http://moderneces.com/phpinfo.php
Agora, para cada entorno no que queiramos usar esta versión de PHP temos que repetir os mesmos pasos que fixemos para moderneces.com
Sorte!
Todo o mundo coñece jQuery ou Wordpress, bibliotecas moi ben feitiñas que nos facilitan moito a vida á hora de traballar na web (para segundo que cousas, claro). Pero esa filosofía crebeira de vivir só do que atopamos gratuitamente en internet tampouco mola. En Galicia tamén se fan bibliotecas e non me refiro á Ánxel Casal ou á Biblioteca Xeral, senón a utilidades en javascript, php, python, ruby ou calquera outra linguaxe e que teñen como finalidade facernos a vida mellor. Por iso poño aquí 3 exemplos para que lle botedes un ollo:
Biblioteca en PHP creada por Fran Diéguez e que xestiona diferentes servizos de vídeo como youtube, vimeo, flickr, dailymotion, etc… Moi fácil de usar e moi útil, simplemente lle tes que pasar a url do vídeo e ela mesma se encarga de buscar a información que precises (título do vídeo, captura de pantalla, url, inserir un reprodutor, etc). Un exemplo:
$video = new \Panorama\Video("http://www.youtube.com/watch?v=GPQnbtldFyo")
$titulo = $video.getTitle();
$captura = $video.getThumbnail();
$url = $video.getEmbedUrl();
$player = $video.getEmbedHTML();
Bruce Mau, no seu manifesto incompleto dicía no punto 22 que os deseñadores deberiamos fabricar as nosas propias ferramentas. Isto é o que fixeron Segundo Fernández e Natalia Crecente, deseñadores do estudio Sond3 co seu framework de css para trasladar o concepto de retículas á web. Ademais a web contén moitísima información sobre a historia e o tipo de retículas que existen.
E para rematar un proxecto de javascript que fixemos na navalla suíza (toma autobombo!). Trátase dunha biblioteca que emprega jQuery e que serve para xestionar audio e vídeo na web en formato html5. Podes asociarlle eventos, crear liñas de tempo, meter subtítulos, extraer frames, etc. En fin, unha biblioteca sobre a que xa demos algún curso e que cada vez usamos máis nos nosos proxectos.
Estes son só 3 exemplos pero hai moitísimos máis. Se tes un proxecto do que te sintas orgulloso avisa para facer unha segunda parte.
Este script permite descargar as fotos na calidade orixinal dun álbum de Picasa (noso ou calquera público).
#!/bin/sh folder=`date +%Y%m%d%H%M%S` echo '' echo 'As fotos serán gardadas no directorio '$folder echo '' mkdir $folder cd $folder curl -s "$1" | xmlstarlet fo | grep "<enclosure" | sed 's/.*url="\(.*JPG\)".*/\1/gi' | sed 's#\([^/]\+\)$#d/\1#gi' | wget -nc -i - echo '' echo 'Proceso rematado' echo ''
O uso é sinxelo, simplemente debemos lanzalo indicando como primeiro parámetro a URL do RSS dese álbum, por exemplo:
sh picasa.sh "https://picasaweb.google.com/data/feed/base/user/112055619243168541088/albumid/5379685537144742993?alt=rss&kind=photo&hl=es"
Isto creará un directorio coa data e hora actual e gardará dentro as fotos descargadas.
Precisades un listado de imaxes que conteñan simplemente un número, ou 100 imaxes con números do 1 o 100?
Con este sinxelo script de PHP poderedes facelo :)
<?php
$draw = new ImagickDraw();
# Indicamos a cor do texto
$draw->setFillColor('black');
# Indicamos a tipografía
$draw->setFont('Arial');
# Indicamos o tamaño do texto
$draw->setFontSize(300);
# Centramos o texto na imaxe
$draw->setGravity(Imagick::GRAVITY_CENTER);
for ($i = 1; $i <= 300; $i++) {
$image = new Imagick();
# Indicamos o tamaño da imaxe, neste caso 798x798 (+ os dous do borde) e fondo branco
$image->newImage(798, 798, 'white');
# Metemos o número na imaxe
$image->annotateImage($draw, 0, 0, 0, $i);
# Dámoslle un borde de 1 píxel de cor negra
$image->borderImage('black', 1, 1);
# Dámoslle formato PNG
$image->setImageFormat('png');
# Gardamos a imaxe nun arquivo
$image->writeImage(sprintf('%03d', $i).'.png');
}
?>
Este exemplo crea 300 imaxes que conteñen do número 1 ata o 300.
A execución deste script da o seguinte resultado http://dl.dropbox.com/u/1050738/1-300.zip
Un dos problemas de subir as nosas fotos a varios servizos diferentes (Picasa, Flickr, Facebook, Panoramio, …) é a sincronización dos mesmos.
O meu problema concreto foi que tiña todo subido a Picasa e distribuido en Álbumes e quería pasalo a Facebook, xa que prefería tela nun sitio donde a xente se poidera etiquetar (Isto é porque as fotos están asociadas ao meu club deportivo) e comentar dentro da rede social.
Ademais, todas estas fotos as teño nun directorio do meu ordenador, que sincroniza de xeito automático con Picasa a través da súa aplicación.
Despois de darlle bastantes voltas a Internet na busca dunha aplicación para Linux que funcione de xeito correcto, optei por un script de PHP que sube de automáticamente todas as fotos dun directorio ou directorios a unha conta ou páxina de Facebook.
Hai outras alternativas que seguramente funcionen para Windows, como é a extensión de Facebook para Picasa (https://apps.facebook.com/picasauploader/) pero que non funciona correctamente en Linux.
Este script de PHP podedes descargalo en GitHub (https://github.com/jedediahfrey/Facebook-PHP-Batch-Picture-Uploader) e instalaríase do seguinte xeito (lóxicamente para executar este comando temos que ter previamente as ferramentas GIT):
git clone git://github.com/jedediahfrey/Facebook-PHP-Batch-Picture-Uploader.git php_batch_uploader cd php_batch_uploader
Unha vez descargado, xeramos un código de autenticación a través da seguinte URL:
http://www.facebook.com/code_gen.php?v=1.0&api_key=c6e96655073cb303448fcb5144d810c1
Con este código, lanzamos o script de PHP para autenticarnos:
php php_batch_uploader.php -a 'CODIGO'
Isto debería abrir o navegador para aceptar a conexión entre a nosa conta e a aplicación, e aceptamos esa conexión.
Para evitar que nos solicite autorización cada vez que subimos algo, podemos aceptar a subida directa dende a seguinte URL:
E se a subida vai ser nunha páxina que nós administramos, autorizamos a publicación nelas por parte desta aplicación na seguinte URL:
Agora xa temos todo listo para poder subir as fotos a través da execución da aplicación.
Hai que ter en conta de que as fotos as creará co nome da foto máis o seu MD5 na descrición da mesma, cousa que queda reguleira as veces. Para evitar isto, podemos tocar o arquivo includes/upload.inc.php e na liña 60 engadimos a seguinte liña:
$temp["caption"] = $caption.($nohash?"":"\n\n\n".$md5); $temp["caption"] = ''; // Disable photo description
Isto sempre e cando queiramos evitar que na descrición da foto poña nada, se simplemente non queremos que poña o hash MD5, só temos que pasar o parámetro -nohash na execución do script.
O problema de desactivar esta opción é que se volvemos a lanzar o proceso, non poderá sincronizar as fotos ao non dispoñer do hash das que están subidas e volverá a subilas todas de novo.
Agora podemos executar o script do seguinte xeito (O meu directorio que contén todos os Álbumes para subir é Upload2Facebook):
php php_batch_uploader.php -nohash -m 1 -p everyone -u club.seo -hd 1 /home/lito/Pictures/Upload2Facebook/*
Isto explicado é:
# O script de subida php php_batch_uploader.php # Non meter o hash MD5 na descrición da foto -nohash # Crear un album novo por cada directorio -m 1 # Que todo o mundo poida visualizar estes Álbumes (O poño así por que é unha páxina pública) -p everyone # É o identificador da páxina na que quero crear o álbum. Se non indico nada subirías o meu perfil de usuario. -u club.seo # En calidade HD -hd 1 # O directorio que contén todos os demais directorios que queremos subir como Álbumes /home/lito/Pictures/Upload2Facebook/*
Dispoñedes da información completa de parámetros de execución e configuración no arquivo README.TXT incluido co propio script ou no enderezo https://raw.github.com/jedediahfrey/Facebook-PHP-Batch-Picture-Uploader/master/README.txt
Moitas veces precisamos meter imprimir só certas partes da nosa web, como por exemplo listados dentro de seccións máis complexas ou táboas de datos e o problema que temos é que a impresión vai ser sempre da páxina completa.
Facer un estilo propio para a impresión soluciónase de xeito sinxelo coa creación dunha folla de estilos que nos oculte o que non queremos sacar no papel, pero isto moitas veces é máis complexo que isto xa que soen estar pensadas para o contido completo e non para partes concretas.
Onte acabei de ler o libro “Desnudando a Google” (Edicións Deusto) e a verdade é que me esperaba bastante máis del.
O resumo do mesmo é moi sinxelo: Estás disposto a usar os grandiosos productos de Google de xeito gratuito (monetariamente falando) a cambio de permitirlles traficar cos teus datos. Básicamente o libro repite esta mesma consigna de principio a fin.
A exploración do libro relata varios episodios, entre os seus inicios ata a actualidade, nos que tanto fala de como naceu e foi crecendo á sombra de Microsoft ou Yahoo!, de como se aproveita dos productos de outras empresas coas que colabora para despois darlle un sachazo e sacar eles unha mellor, dos extraordinarios productos que fai e que non teñen competencia en calidade (ese é un dos problemas) como do oscuro que é obter datos sobre eles, pese a que pregoan que a transparencia e apertura é clave en Internet (para todos menos para min).
Como usuario avanzado de Internet, entendo e acepto estas condicións, sei que xogan con vantaxe, pero coño, están facendo os mellores productos que existen para comunicación en Internet (a excepción de Facebook e Twitter)! Estou seguro que isto mesmo pasaría se Microsoft fora a raiña neste mundo, e ademais, habería que pagar por eles.
Que Google fai presión e chantaxe a empresas e colectivos contrarios ás súas prácticas (se fas iso non saes no noso buscador), é algo en certo modo aceptable (el buscador es mío y me lo follo cuando quiero). Ou acaso podemos impoñerlle que listar e que non nos resultados das buscas do SEU producto?
O problema, según o libro, é que esa xente non ten capacidade de decisión debido ao dominio absoluto que ten na maior parte do mundo (excepto Rusia e China), sen embargo, existen alternativas (peores) que os usuarios non usan, precisamente por que non son tan boas. A xente aposta polo cabalo gañador.
Estou de acordo nos puntos relativos a que se salta á torera as leis sobre privacidade (e en moitos casos casos sobre propiedade intelectual) que é algo en donde se debe incidir nas esixencias dos usuarios e autoridades, pero iso non quita todo o demais.
Durante todo o libro critica que faga uns productos tan bos que é case imposible non usalos ou usar os da competencia (Google Search, Gmail, Google Analytics, Google Docs, Google AdWords, …) xa que usar os da competencia fará que che coste máis tempo e recursos sacarlle o mesmo resultado ou peor que usando os de Google, pero… é iso culpa de Google? Gracias a esa calidade de productos conseguiron un certo monopolio con algunhas das súas ferramentas (Google Search, Google Analytics e Google AdWords por exemplo) pero creo que é máis “incompetencia da competencia” que mérito seu. Eles non nos poñen unha pistola na cachola para que os usemos! somos libres de escoller se queremos realizar as nosas pesquisas dende Google, Yahoo! ou Bing, o problema é que os outros non dan tan bos resultados.
Agora o gran problema de Google é Facebook, básicamente por que teñen unha base de datos de usuarios (que este ano podería achegarse aos 1.000 millóns) PECHADA e donde Google non pode meter man.
O futuro está na loita directa entre estas dúas empresas por quen pode acaparar e vender máis información e o máis precisa posible de cada un de nós.
Google non fai nada (a nivel de maldade) que as 50 primeiras empresas tecnolóxicas do mundo non fagan, simplemente que a maiores, fai productos de calidade. Aínda que igual deberían cambiar o slogan de “Don’t be evil” por outro como “O de o lado tamén o fai!”.
En resumo, unha pataleta dun usuario e ex-colaborador de Google por algún motivo que ó mellor non coñecemos.
